در عرصه فرهنگ به معنای واقعی کلمه احساس نگرانی می کنم … هر چه می گذرد تجمع اصحاب حق را واجب تر و فوری تر احساس می کنم ... دستگاه‌های دولتی آغوش خود را به روی بچّه‌مسلمانها وجوانهای مؤمن و انقلابی وحزب اللّهی باز کنند ... مقام معظم رهبری
جمعه 7 ارديبهشت 1397
11 شعبان 1439 / 2018 April 27
به این مورد امتیاز دهید
(0 رای‌ها)

مرتضی شاه‌ملکی اواخر بهار به دنیا آمده بود تا زیبایی‌های بهار را یکجا داشته باشد. هر چند زندگی برایش تقدیر دیگری رقم زده بود.

هنوز سه ساله بود که پدرش به رحمت خدا رفت. مادرش، تصمیم گرفت به تنهایی بچه‌ها را بزرگ کند. از خود گذشتگی مادر و رنج‌هایی‌ که فداکارانه برای آن‌ها می‌کشید در روحیه‌ی مرتضی چنان اثر عمیقی بر جا نهاد که سال‌ها بعد، او را به میدان پر مخاطره‌ی جنگ و شهادت کشاند.

وقتی که اولین نسیم‌های انقلاب وزیدن گرفت، مرتضی 15ساله بود. مردم به خیابان‌ها می‌ریختند و یکپارچه شعار می‌دادند و اعلامیه پخش می‌کردند. بسیاری از آن‌ها دستگیر و به زندان‌های مخوف ساواک برده می‌شدند. مرتضی هم با جریان شکل‌گیری انقلاب در کوچه و خیابان همراه شد. حالا دیگر به تمرینات کشتی رو آورده و علاوه بر چهره‌ی نورانی و زیبا، صاحب بدنی ورزیده هم شده بود. روزی حین تظاهرات محاصره شدند و مرتضی بعد از اندکی تعقیب و گریز به‌دام ماموران ساواک افتاد. جایی که دستگیر شد تا جایی که ماشین ساواک را پارک کرده بودند چند کوچه فاصله داشت. همین نجاتش داد. دوستانش که از ماجرا خبر دار شده بودند، ترتیبی دادند تا مرتضی در نیمه‌ی راه موفق به فرار شود.

انقلاب که پیروز شد، درس و مدرسه را رها کرد تا در مدرسه‌ی عشق، بسیج، نام‌نویسی کند. در بسیج هم‌چون روزهای انقلاب فعال و منظم بود. دیری نپائید که جنگ تحمیلی شروع شد و مرتضی در کنار اولین سپاهیان به دوره‌های آموزشی فرستاده شد تا در جنگ شرکت کند. 6-5 ماه بعد مرتضی وارد مرحله‌ی دیگری از زندگی شد. این بار او به معرفی یکی از دوستانش به خواستگاری رفت. نگاه معصوم و نجابت رفتارهای دختر، دلش را ربود. بعدها خواهرش تعریف کرد که مرتضی گفته بود «آبجی دختر نجیبیه، مهرش به دلم نشست» بقیه‌ی تشریفات توسط دو خانواده انجام شد و در تاریخ 21/4/63 مرتضی نو عروس‌اش را به خانه آورد.

چند روز بعد، هنگامی که مدت مرخصی‌اش به سر آمد، راهی جبهه شد. برای مرخصی بعدی که برگشت، همسرش آزیتا خبر خوشی برایش داشت. بزودی پدر می‌شد. مرتضی از شادی در پوست خود نمی‌گنجید. مطمئن بود فرزندش پسر است. وقتی آزیتا پرسید که از کجا این قدر مطمئن است، جواب داد: «می‌دانم دیگه».

باز هم به جبهه رفت و باز هم برگشت. این‌بار خسته و مضطرب بود. یکی از هم‌رزمانش که دو ماه پیش داماد شده بود، شهید شده و بر روحیه‌ی مرتضی اثر عمیقی گذاشته بود. آن شب به آزیتا گفت که می‌خواهد تا صبح با او درد دل کند. می‌دانست که دیگر برنمی‌گردد و هرگز فرزندش را نخواهد دید. آن شب را آزیتا با چشمانی گریان به سر برد. آفتاب که دمید مرتضی او را به خانه‌ی مادرش برد و به آن‌ها سپرد «این امانتی من است، به شما می‌سپارمش».

مدتی گذشت و خبری از مرتضی نیامد. چشم انتظاری برای رسیدن خبر آن‌قدر به درازا انجامید تا اقوام تصمیم گرفتند به منطقه رفته و احوالی از او بگیرند. طبق تحقیقاتی که انجام دادند، فهمیدند مرتضی به سرپل‌ذهاب که رفته، منطقه‌ی میمک درخواست نیروی کمکی می‌کند. مرتضی و تنی چند از هم‌رزمانش به میمک اعزام می‌شوند و در عملیات عاشورا شرکت می‌کنند. شب عملیات 27/7/63  مزدوران بعثی سلحشوران ایرانی را محاصره می‌کنند، عده‌ای از محاصره خارج شده و برمی‌گردند و عده‌ای دلیرانه مبارزه می‌کنند نام مرتضی در بین آنهایی که برگشتند نبود.

از گروهی که تصمیم گرفته بودند، بمانند هیچ‌کس برنگشت. آن‌ها دلیرانه ماندند، شجاعانه جنگیدند و سرافرازانه شهید شدند.

مرتضی هم مانده بود. تا آخرین نفس جنگیده و شهید شده بود. عاقبت‌پیدایش‌کردند. مدت‌ها از شهادتش‌می‌گذشت. فقط استخوانهایش برگشته بود. پیکر مطهر او بعد از 12سال و 6 ماه به زادگاهش تحویل داده شد.

نه ماه بعد از شهادت پدر، فرزندش به دنیا آمد. نامش را مصطفی نهادند، هر چند علی هم صدایش می‌زنند.

 

|||

 

گزیده‌ای از وصیت‌نامه شهید 20/7/63

با درود و سلام به پیشگاه شهدای گلگون کفن از صدر اسلام تا به امروز

پس از تقدیم عرض سلام خیلی خوشحالم که مراتب سپاس و احساساتم را نسبت به شما عزیزان عرض می‌نمایم.

خدمت مادر گرامیم و همسر مهربان و عزیزم دعا و سلام فراوان می‌رسانم. این نامه را زمانی می‌نویسم که ممکن است لحظه‌ای دیگر عمر من باقی نمانده باشد، ما عازم عملیات هستیم. از شما می‌خواهم که برایم دعا کنید. راستی همسرم، اگر بچه‌ام متولد شد سعی کن او را خوشبخت کنی و کمبود مرا برای او جبران نمایی، مبادا زمانی او درد بی پدری را حس کند.

همه شما را به خدا می‌سپارم. به امید زیارت کربلا و به امید دیدار در قیامت.

تاریخ و محل تولد: 20/4/42 کرمانشاه

تاریخ و محل شهادت: 27/7/63 ـ میمک

 

آخرین ویرایش در پنج شنبه, 04 شهریور 1395 ساعت 11:14

ارسال نظر

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.